Reżyseria: Karolina Szymczyk - Majchrzak
Scenografia: Urszula Czernicka
Występują:
Marysia - Ewelina Starejki
Marek - Jakub Bohosiewicz
inspicjent i sufler: Monika Handzlik
Teatr Bagatela, Kraków

Najłatwiej się nad sobą mazgaić. Jeszcze łatwiej czuć się źle, obwiniać świat za wszelkie nieszczęścia i nie próbować zmienić niepokojącego stanu rzeczy. Zabita potrzeba walki przeradza się w dramat jednostki, uparcie broniącej samotności z wyboru... samotności w tłumie. „Rozmowy nocą" wpisują się - a raczej opisują - rosnącą niepozornie w siłę tendencję „samotności z wyboru". A jakie są jej przyczyny? Czy rzeczywiście samotność z wyboru jest dobrym ... wyborem?

Ona: Nie może skupić myśli. Chce mieć dziecko. Publikuje ogłoszenie w gazecie. Ojciec nieistotny. W sumie tylko to jedno jej chodzi po głowie. Tylko o jednym chce myśleć, a właściwie o niczym innym nie potrafi. Sama przed sobą nie chce się do tego przyznać, bo to oznacza, że jest słaba, a nie znosi tak o sobie myśleć. Z drugiej strony .... w obliczu tego wszystkiego jest przecież taka słaba i nieporadnie ale uparcie broni twierdzy... aż rzeczywiście poczuje, co oznacza samotność...

On: Nie wie czego chce. Decyduje się odpowiedzieć na anons w gazecie. Dzwoni w nocy. Zgadza się zostać dawcą spermy, ale w rzeczywistości daleki jest od postrzegania siebie jedynie przez pryzmat fizjologii. Zwykły, pospolicie wrażliwy, niewinnie bezradny ... walecznie próbuje osiągnąć wyższy stopień bliskości... marzenia rozbite o bruk bezwzględności...

Ona - Marysia (Ewelina Starejki) - tworzy anioły z ciasta. On - Marek (Jakub Bohosiewicz) - pisze książki kucharskie. Na pozór zwykła para o dużym potencjale związkowym. W rzeczywistości dwoje trzydziestolatków bezwarunkowo upartych, a przy tym tragicznie bezradnych. Ona hołduje samotności z wyboru, on zaś samotność próbuje okiełznać. W ostatecznym rozrachunku, żadne nie osiąga zamierzonego celu. Ona zostaje sama w ciąży i tęskni za nim... jego już nie ma... z jej winy... przez jej wybór. I tylko przebicie balonu, który kiedyś wkładała pod bluzkę, symulując upragnioną ciążę, symbolicznie daje wyraz ogromnej pustce, smutkowi.

Sceneria prosta, głucha, nieożywiona, samotna... Po lewej stronie jedynie łóżko Marysi, stolik, telefon. Po prawej fotel Marka, stolik, telefon. Łącznik stanowi ławka w parku bez drzew, na której młodzi po raz pierwszy się spotykają. Ławka magiczna, bo stanowiąca granicę między samotnością i bliskością, której nie udało się przeskoczyć. Na niej rozegrało się pierwsze starcie pozornej bezwzględności z ukrywaną wrażliwością. Właściwie wszystkie kulminacyjne momenty sztuki tutaj mają miejsce. Ławka wśród nieożywionej scenerii odbija jednak najbardziej upartą wewnętrzną stagnację bohaterów, wykruszenie emocjonalności. Nienaturalnie oddzielona od pierwotnej konwencji związku z naturą prezentuje świadome podejmowanie decyzji wbrew sobie. Dylematy pojawiają się później... za późno...

„Rozmowy nocą" osadzone są w konwencji współczesnej komedii ludzkiej, niby niewinnej obyczajowości. Mało szczegółowa charakterystyka bohaterów (nie znamy nawet ich nazwisk!), prosta i nieożywiona sceneria podkreślają fakt, że w podobnej sytuacji może się znaleźć każdy. Co chwilę ukradkiem nagina się cienką granicę między definicją współczesnej samotności z wyboru, a postulatami równie współczesnej filozofii otwarcia. Kolejny raz znajdują potwierdzenie słowa Johna Newtona, że „ludzie pozostają sami, bo budują raczej ściany, a nie mosty". I kropka.